Należy bezwzględnie zachować wentylowaną pustkę powietrzną grubości od 2-4 cm pomiędzy warstwą wełny mineralnej a deskowaniem. Izolację należy ułożyć dwuwarstwowo. Pierwszą warstwę wełny mineralnej układamy między krokwiami. Przykładowo przy krokwiach wysokich na 18 cm należy zastosować 14-16 cm płyt o nazwie TOPROCK. Płyty montujemy na lekki wcisk, dlatego należy je przyciąć z 2 cm naddatkiem. Drugą warstwę izolacji SUPERROCK gr. 6-8 cm należy umieścić w przestrzeni pomiędzy krokwiami, a płytą gipsowo-kartonową. Przestrzeń taką uzyskamy poprzez zastosowanie rusztu o lekkiej konstrukcji. Najlepiej do tego celu wykorzystać wieszaki do poddaszy o regulowanej wysokości w kształcie litery U i profile typu C biegnące prostopadle do krokwi. Druga warstwa izolacji pozwoli na zniwelowanie podłużnych mostków termicznych pochodzących od krokwi. Kolejnym etapem jest zamontowanie paroizolacji i płyt gipsowo - kartonowych. Folię paroizolacyjną stosujemy w pomieszczeniach średnio - wilgotnych i wilgotnych. Do pomieszczeń tego typu zaliczamy łazienki, kuchnie, wc, pomieszczenia, w których ciśnienie pary wodnej przekracza 13 hPa. W pozostałych przypadkach nie ma potrzeby stosowania paroizolacji. Para wodna zawarta w powietrzu powinna swobodnie przechodzić przez konstrukcję poddasza. Należy w 100% wykorzystywać zalety wełny mineralnej, jakimi są m.in. paroprzepuszczalność i hydrofobowość - odporność na wilgoć.

Należy zastosować dwuwarstwowe ocieplenie z płyt SUPERROCK lub TOPROCK. Łączna grubość ocieplenia powinna wynosić ok. 22 cm, czyli np. SUPERROCK 10 cm + SUPERROCK 12 cm. Uwaga! Łączenie różnego rodzaju płyt izolacyjnych nie pogarsza izolacyjności. Układ np. 10 cm SUPERROCK + 12 cm TOPROCK jest jak najbardziej poprawny.

Jako ocieplenie połaci dachowej proponuję wykorzystać materiały izolacyjne Toprock i Supperrock. Łączna grubość izolacji powinna wynosić min. 22 cm. Najczęściej grubość ocieplenia przewyższa wymiary krokwi, dlatego należy montować je dwuwarstwowo (pierwsza warstwa 15 cm Toprocka pomiędzy krokwiami, druga - 8 cm Supperrocka w ruszcie pod krokwiami). Na ścianach szczytowych proponuję wykonać ocieplenie metodą lekką mokrą z zastosowaniem systemu Ecorock (system z tynkiem).

Zdecydowanie tak. W budownictwie mieszkaniowym jako zabezpieczenie izolacji poddasza od strony zewnętrznej stosuje się pełne deskowanie z papą albo folię wiatroizolacyjną. Nie można pozostawić izolacji bez zabezpieczenia pod przykryciem dachowym. Blachodachówka nie chroni wystarczająco wełny mineralnej przed czynnikami atmosferycznymi, dlatego obowiązkowo należy zastosować w tym przypadku wiatroizolację.

Proponuję wełnę ułożyć luzem w dwóch warstwach SUPERROCK 2 x 120 mm lub DOMROCK rolka 2 x 120 mm. W miejscach, gdzie Pan przewiduje chodzenie, należy ułożyć drewniane pomosty na drewnianych klockach dystansowych.

Najprawdopodobniej na dachu Pańskiego domu pod warstwą papy znajduje się warstwa izolacyjna z żużla. Optymalnym sposobem modernizacji stropodachu w tym przypadku jest zerwanie warstwy żużla wraz ze starą papą i wykonanie w tym miejscu drewnianego dachu krytego np. blachodachówką z otworami wentylacyjnymi w ścianach kolankowych oraz szczytowych i ułożenie ocieplenia dwuwarstwowego ocieplenia o łącznej grubości 25 cm z płyt SUPERROCK lub rolki TOPROCK.

W popularnym dachu spadzistym grubość izolacji powinna wynosić 22-25 cm. Zastosowanie wełny TOPROCK w rolkach lub SUPERROCK w płytach o ww grubości gwarantuje dach energooszczędny. Najczęściej grubość zalecanego ocieplenia jest większa niż wysokość krokwi, dlatego stosuje się dwie warstwy izolacji z wełny. Jedną montowaną pomiędzy krokwie a drugą pod krokwie (od strony strychu) między odsunięty od krokwi ruszt podobny do stosowanego np. w sufitach podwieszanych. Druga warstwa wełny eliminuje podłużne mostki termiczne, którymi są krokwie, co znacznie podnosi energooszczędność dachu. Pamiętajmy, że drewno krokwi przewodzi ciepło 6 razy lepiej niż wełna.

Oczywiście, ale pod warunkiem że dach jest szczelny. Montując wełnę w tym przypadku pamiętajmy o pozostawieniu szczeliny wentylacyjnej pomiędzy łatą a izolacją. Rozwiązanie to umożliwi przełożenie lub wymianę pokrycia dachowego w przyszłości.

Doradca handlowy: Jako ocieplenie połaci dachowej proponuję wykorzystać materiały izolacyjne Toprock i Supperrock. Łączna grubość izolacji powinna wynosić min. 22 cm. Najczęściej grubość ocieplenia przewyższa wymiary krokwi, dlatego należy montować je dwuwarstwowo (pierwsza warstwa 15 cm Toprocka pomiędzy krokwiami, druga - 8 cm Supperrocka w ruszcie pod krokwiami). Na ścianach szczytowych proponuję wykonać ocieplenie metodą lekką mokrą z zastosowaniem systemu Ekorock (system z tynkiem).

Proszę zastosować płyty wielkowymiarowe występujące w postaci zrolowanej o handlowej nazwie Toprock. Płyty należy położyć bezpośrednio na istniejących deskach. Nie należy stosować w tym przypadku żadnej folii paroizolacyjnej pomiędzy deskami a izolacją, w celu zapewnienia odpowiedniej paroprzepuszczalności przegrody. Łączna grubość izolacji powinna wynosić 22 cm. Proponuję zastosować układ dwuwarstwowy np. 10 cm + 12 cm w mijankę.

W celu odprowadzenia pary przenikającej z takiego poddasza (papa jej nie wypuści) zawsze zachowujemy wentylowaną pustkę powietrzną o grubości 3-6 cm pomiędzy warstwą wełny mineralnej a deskowaniem. Dodatkowo, pod kalenicą przez nabicie poziomo deski do każdej pary krokwi, wykonujemy między ścianami szczytowymi trójkątny kanał wentylacyjny o wysokości netto 40 cm, albo w tym celu wykorzystujemy powstałą przestrzeń nad jętkami lub kleszczami więźby. Aby nie zatkać szczeliny wełną, pomiędzy krokwiami i 4 cm poniżej deskowania montujemy trójkątny ruszt ze sznurka. Energooszczędne ocieplenie układamy po trapezie więźby zawsze dwuwarstwowo – między krokwiami i pod nimi. Przykładowo, przy krokwiach o wysokości 18 cm stosujemy wełnę MEGAROCK gr. 14-15 cm, docinamy z 1-2 cm naddatkiem i montujemy tak, aby od strony pomieszczenia widoczny był napis ROCKWOOL. Drugą warstwę izolacji ROCKMIN o gr. 10 cm umieszczamy w przestrzeni między spodem krokwi a okładzinami, np. z płyt gipsowo-kartonowych. W tym celu wykorzystujemy ocynkowane wieszaki do poddaszy w kształcie litery U i listwy z profili typu C, biegnące prostopadle do krokwi. Ruszt ten pozwala na utworzenie jednej płaszczyzny do późniejszego montażu płyt gipsowo-kartonowych. Druga warstwa ocieplenia niweluje podłużne mostki termiczne, jakimi są krokwie, zmniejsza hałas bębniących kropli deszczu (gdy na krokwiach nie ma pełnego deskowania), a w połączeniu z gipsem zwiększa znacznie odporność ogniową drewnianej konstrukcji. Kolejnym etapem jest zamontowanie ewentualnej paroizolacji (według wymagań cieplno-wilgotnościowych) i płyt gipsowo-kartonowych. Folię paroizolacyjną stosujemy tylko w pomieszczeniach średniowilgotnych i wilgotnych, czyli w kuchni, WC i łazience, zlokalizowanych na poddaszu. W suchych pomieszczeniach, np. sypialni czy korytarzu nie stosujemy paroizolacji. Para wodna zawarta w powietrzu łazienki w przeważającej swej ilości powinna wędrować do kratki wentylacyjnej pod sufitem, zaś w sypialni swobodnie przechodzić przez paroprzepuszczalną połać poddasza do szczeliny pod deskami. Następnie dzięki zapewnieniu cyrkulacji, czyli wlotowi powietrza do szczeliny pod okapem i wylotowi z poziomego kanału lub przestrzeni pod kalenicą, przez zamontowane w obu ścianach szczytowych kratki wentylacyjnej, para uchodzi do atmosfery. W ten sposób zamieszkamy w ciepłym, cichym oraz suchym i bezpiecznym poddaszu użytkowym.

Jako ocieplenie połaci dachowej proponuję wykorzystać dwuwarstwowe ocieplenie z płyt MEGAROCK i ROCKMIN o łącznej grubości min. 25cm lub TOPROCK i SUPERROCK o łącznej grubości 22cm. Dla wysokości krokwi 15cm i przy folii wysokoparoprzepuszczalnej należy zastosować pierwszą warstwę z wielkowymiarowych płyt MEGAROCK lub TOPROCK o grubości 14cm między krokwiami i drugą warstwę z płyt ROCKMIN gr. 12 lub SUPERROCK gr. 8cm jako ciągła warstwa pod krokwiami (między spodem krokwi a okładzinami np. gipsowo-kartonowymi) poddasza. Druga warstwa wełny ułożona między metalowymi elementami stelaża przykręconymi do krokwi – wieszak ES i listwy o profilu ceowym. Na ścianach szczytowych z cegły pełnej gr. 12cm proponuję wykonać ocieplenie w bezspoinowym systemie ocieplenia (dawniej zwana metodą lekką mokrą) Ecorock-L o grubości min. 15cm (6 elementowy system: klej, wełna, zaprawa zbrojąca, siatka zbrojąca, podkład tynkarski i tynk mineralny). Stosując system Ecorock-L uniknie Pan stosowania łączników – płyty z wełny mocuje się jedynie za pomocą kleju, smarując całą ich powierzchnię zaprawą klejącą.

Zdecydowanie tak. Nie sposób wykonać ocieplenia zwykłymi matami pracując w pojedynkę. Stosując jako pierwszą warstwę ocieplenia między krokwiami wielkowymiarowe płyty MEGAROCK lub TOPROCK, z odcinków o długości 2,5 - 6 m należy docinać kawałki o 1 - 2 cm dłuższe od odległości w świetle między krokwiami. Taki naddatek i sprężystość płyt MEGAROCK lub TOPROCK, uzyskana dzięki splątanym włóknom, pozwalają na wykorzystanie sił tarcia i samodzielne utrzymywanie się tak dociętego ocieplenia między krokwiami. Ilość prac przy ocieplaniu MEGAROCK’iem lub TOPROCK’iem jest ograniczona do minimum, bo nie ma konieczności stosowania dodatkowego mocowania ocieplenia sznurem do krokwi. Płyty te potrafią utrzymać się same między krokwiami. Ich antygrawitacyjne właściwości rosną wraz z grubością płyt, a maleją wraz ze wzrostem rozpiętości między krokwiami. Ograniczona jest także ilość odpadów, bo płyty o dowolnej i wymaganej szerokości (wynikającej z rozstawu krokwi) uzyskuje się przycinając je do potrzebnego wymiaru – docinamy z rolki tyle i potrzeba. Tym sposobem unika się niedogodności, które często nas spotykają w pracy ze zwykłymi lekkimi matami.

Należy bezwzględnie zachować wentylowaną pustkę powietrzną grubości od 4-6 cm pomiędzy warstwą wełny mineralnej a deskowaniem. Izolację należy ułożyć dwuwarstwowo. Pierwszą warstwę wełny mineralnej układamy między krokwiami. Przykładowo przy krokwiach wysokich na 18 cm należy zastosować 14-16 cm płyt o nazwie TOPROCK. Płyty montujemy na lekki wcisk, dlatego należy je przyciąć z 2 cm naddatkiem. Drugą warstwę izolacji SUPERROCK gr. 6-8 cm należy umieścić w przestrzeni pomiędzy krokwiami, a płytą gipsowo-kartonową. Przestrzeń taką uzyskamy poprzez zastosowanie rusztu o lekkiej konstrukcji. Najlepiej do tego celu wykorzystać wieszaki do poddaszy o regulowanej wysokości w kształcie litery U i profile typu C biegnące prostopadle do krokwi. Druga warstwa izolacji pozwoli na zniwelowanie podłużnych mostków termicznych pochodzących od krokwi. Kolejnym etapem jest montaż paroizolacji i płyt gipsowo - kartonowych. Folię paroizolacyjną stosujemy w pomieszczeniach średnio – wilgotnych i wilgotnych. Do pomieszczeń tego typu zaliczamy łazienki, kuchnie, wc, pomieszczenia, w których ciśnienie pary wodnej przekracza 13 hPa. W pozostałych przypadkach nie ma potrzeby stosowania paroizolacji. Para wodna zawarta w powietrzu powinna swobodnie przechodzić przez konstrukcję poddasza. Należy w 100% wykorzystywać zalety wełny mineralnej, jakimi są m.in. paroprzepuszczalność i hydrofobowość – odporność na wilgoć.

W pomieszczeniach mokrych takich jak kuchnia, łazienka, WC obowiązkowo należy stosować folię paroizolacyjną po to aby zapobiec przenikaniu zwiększonej ilości pary wodnej do izolacji i jej wykropleniu. W pozostałych pomieszczeniach takich jak pokoje, sypialnie zawartość wilgoci jest na tyle mała, że nie jest ona w stanie pogorszyć parametrów cieplnych wełny mineralnej, dlatego stosowanie folii paroizolacyjnej w takich pomieszczeniach jest zbędne. Dzięki temu poddasze lepiej „oddycha”.

Prawidłowe zwentylowanie dachu czterospadowego, w którym poszycie dachu wykonano z papy na deskowaniu to nie lada wyczyn. To najtrudniejsze zadanie dla dekarza, ale oczywiście możliwe do wykonania. Podstawową rzeczą jest wykonanie wlotów powietrza w okapie, czyli ściana kolankowa nie może stykać się z deską. Musi być 3-4 cm szczelina, która koniecznie należy zasłonić siatką. Siatka zabezpieczy przed gryzoniami i ptakami. Kolejną bardzo istotną rzeczą są otwory wentylacyjne w krokwiach. Z uwagi na to, że krokwie zbiegają się w krokwi narożnej, niezbędne jest nawiercanie otworów w okolicach, gdzie krokiew schodzi się z narożną. Otwory w górnej części krokwi Ǿ 15-20 mm umieszczane w taki sposób, żeby powietrze cyrkulowało aż do kalenicy. Wylot powietrza zapewniamy poprzez tzw. „garnek” wykonany w kalenicy. Sprawa komplikuje się, jeżeli dach jest wielospadowy i ma kilka kalenic i koszów. Należy wówczas postępować wg prostej zasady.